Wie gaan jou optel?

(fotos:Google Images)f5e2a137a4c938b8bbb87132d7087e9d

Ek het haar geken, lank terug. Haar naam ontgaan my nou, en ek wil nie net een sê nie.

Want jou naam is belangrik, die een wat hulle jou noem.

Sy het geleef, en ge-eet. So goed sy kon. Haar ‘probeer’ was altyd haar beste, maar haar werk was moeilik. Hard.

Die ander om haar het dit beter gehad.

Daar was baie; baie wat verby haar geloop het. Soms aan haar gestoot het en selfs aan haar hand geraak het.

Haar ‘probeer’ was ñ alleen plek. Die lewe wat tot toe gebeur het, met haar, was seer. So sy moes kies. Loop sy self, of vra sy. Maar die ‘vra’ een, die een wat die beheer het. Sy het hom net vlugtig ontmoet, eendag, toe sy besig was om te bloei. So sy kon hom nie mooi sien nie.

En sy stem was sag, te vaag. Haar eie was harder.

Beter om alleen te gaan. Net sy. Sonder hom.

Niks aan hom het haar getrek nie. Dié wat saam met hom stap, hulle sukkel ook. Al lyk hulle anders, al praat hulle anders. Sy het ñ rukkie vertoef en waargeneem. Toe weggestap.

Hulle sukkel ook.

d4074-paintings2b-2bkai2bsamuels-davis

Ek onthou haar, ja. Goed. Ná sy vir jare geloop het, alleen, het sy gaan lê. Want alleen is alleen.

Niemand het gekyk nie. Haar naaktheid was vir hulle lelik.

Toe kom hy. Hý kyk; hy sien.

Hy sien verby haar kaal. Verby haar wonde. En hy, hy het haar naam geweet!

Sy wou haar oë net sluit. Wag dat hulle haar in die grond in wegtrap. Tot stof.

Dis toe dat sy dit hoor. Haar naam.

Dis toe dat sy na Hom kyk. Hom sien. Hom herken. Die Een van die beheer. Hy sê haar naam. En sy onthou. Voor alles, voor sy nog uit haar moeder kon kom, was Hy by haar. Hy het oor haar gedroom, Haar gevorm. Met Sy hand.

Sy ruik Sy asem, ja! Dieselfde geur wat Hy in haar ingeblaas het.

Dis reg, dit kom nou terug na my toe. Sy het vertel.

Haar oë het Syne erken. Sy stem was dieselfde. Haar jare het weggeval, sy was weer skoon. Hy het haar opgehelp, en die modder was wit.

Want sy het Hom herken. En sy het Hom erken. Dit was genoeg.

Vandag leef sy weer, van voor af. Saam met DIE EEN VAN DIE BEHEER.

O ja. Haar naam. Ek onthou!

Haar naam was Una.

southwestern-paintings (1)

(soms is dit nodig om weer te onthou wie jy was, en wie jy nou is)

 

 

 

 

 

Die pad wat ons moet stap.

Picture3

My mams.

As daar keuses was, sou ek sekerlik anders gekies het. Vir haar. Vir ons ook.

Maar veral vir haar.

Sy was op die einde só gereed om huis toe te gaan. In Februarie 2012 is ons ingelig oor haar ver gevorde lewerkanker. Sy wou geen behandeling hê nie, net haar laaste paar maande nog ‘leef’.

Vir ñ kind, seker vir enige geliefde, is dit swaar om iemand wat deel van jou is, te sien swaarkry. Swakker word.

IMG_2409

As ek terugkyk, was haar laaste vyf maande vól van ñ ander soort leef. Die wete dat elke dag een minder op haar kalender is, het ons elkeen individueel geraak. Die besef van finaliteit, het gepaard gegaan met ñ nuwe deernis ook vir mekaar.

Die drie dogters het na my begin kyk met die wete dat, net soos ek my mamma nou moet laat gaan, so gaan hulle dit ook eendag moet doen.

Elkeen van ons het in hierdie paar maande verander. Ten goede.

P1200002

Ons ‘feetjie en kabouter’ mamma en ouma het vinnig ‘weggesink’. Die morfien plakkers het ñ groot gedeelte van haar laaste dae aan haar onthou ‘weggevreet’. Dit was baie swaar. Dit het my hart oor en oor gebreek.

Maar dit het my hart ook oopgebreek vir ñ ander dimensie van empatie. Haar pyn het mý leerskool geword. Haar ‘laat los’ het mý anker versterk.

Ek moes losmaak van mamma; ek moes die laaste draadjies knip.

Sy was altyd daar. Op die een of ander manier ñ rots in ons elkeen se lewe. Vir vyf maande lank het ons elk die tyd gekry om by haar te sit en haar liefde ñ finale keer in te drink. Selfs tussen die pyn deur; ons s’n en hare.

Ja, dit kon makliker gewees het. Dalk vinniger. Of stadiger. Ek weet nie.

Ek weet net. Ons laaste maande saam met haar was goed. En net soos sy reg was om te gaan, so het ons ook ‘reggeraak.’

Reggeraak om haar oë vir die laaste keer saggies toe te druk.

Picture1

 

Werklik? Alweer??

(fotos:Google Images)c9004eb44230745ac16629f7cce80438

Man, dit kan my vies maak. Nee, ek smokkel niks in die land in nie. Ja, elke ding is verklaar. Nee, daar is nie eksotiese voëltjie binne-in nie, net Bali meubels.

Ja, nee, ja, nee.

Lekker bevoeterd sit ek nou in my hoekie hier by die winkel. My ‘container’ is uiteindelik op Durban hawe. Nog nie eens van die skip afgelaai nie, en reeds onder kwarantyn. Tronk toe met jou, ‘container’ nommer 102938475! Nou!

Hoekom.

Sommer.

ñ Week se ekstra wag. Al die kostes aan hierdie oefening is vir my rekening, en dit draai gewoonlik by R8 000 ekstra.

Hoekom.

Sommer.

cat-i-must-go-my-people-need-me

9e244ec3c6fb6ea325713eb1a8f11e7a

funny-pictures-on-dumpaday-36

11-I-hope-I-never-go-to-jail-funny-quote

En sommer net omdat ek ekstra keel vol is, baie gefrustreerd en lekker dik vir die sisteem.

4c5b3691aa681fe0fd2c63500129c72e

Waar kom hemelbeddens vandaan…?

(fotos:Google Images)ralph-lauren-california-styles-bed-room-canopy-white-vintage-inspired-eclectic-home-decor-ideas-white

Lank, lank gelede, het huise strooidakke gehad met geen hout daaronder as ondersteuning nie. Dit was nou ook die een plek waar diere bietjie hitte kon kry, so al die katte, muise en ander goggas het hier kom nes skrop.

Tydens die reënseisoen, sodra die gras nat en glibberig begin raak het, het van die diertjies begin gly en van die dak af geval…daarom dat ons vandag steeds sê: dit reën katte en honde.

Nou was daar dan ook niks wat gekeer het dat ‘dinge’ direk in die huis in kon val nie. Kruip diep genoeg tussen die strooi in…

Groot probleem. Slaap jy heerlik, en die volgende oomblik val mis op jou kop! Of selfs erger, ñ nat rot?

Hemelbeddens!!! Maak ñ bed met pilare, en hang ñ laken daaroor. Of nog beter, ñ bed met sy eie dakkie.

6b2365e06329e18879ce097594c4f581

Vandag is ons redes vir hemelbeddens koop nie meer dieselfde nie. Nou gaan dit net oor die mooiheid daarvan.

Redes. Dit verskil só van mens tot mens. Tog bly ons oordeel uit ons eie ervaringswêreld uit. Uit dít wat ons dink ons weet.

Siembamba, mamma se kindjie. Siembamba.

Draai sy nek om. Gooi hom in die sloot. Trap op sy kop, dan is hy dood.  

Wie sing so ñ wrede liedjie vir ñ kind!

…in die Voortrekkerdae het mammas hierdie liedjie as ñ susliedjie vir bang kindertjies gesing. Wees rustig my kindjie, slaap rustig. Die slang sal nie naby jou kom nie. Mamma sal sy nek omdraai, hom in die sloot gooi, op sy kop trap, dan is hy dood. Jy kan maar weer rustig slaap.

Mmmm. Redes.

Ons moet dalk net dieper begin luister, omstandighede probeer insien. Moeite doen om uit te vra.

‘SO, MOENIE DIE BABA SAAM MET DIE BADWATER UITGOOI NIE’. (Moenie jou so toespits op die afkeuring van die slegte, dat jy die goeie daarmee saam verwerp nie.)

80044c8e882205cfc22c37731d8790bf

Kom ons laat blaas die perde ñ bietjie…

wp-1495455372674.jpg

Met ander woorde, ‘kom ons rus ñ rukkie.’ (ek moes dit gaan opkyk, hoor)

Donderdag laatoggend bel oudste meisiekind: Ma, kan ma dalk vir…waar is ma? In Bothaville, my engel.

Wat? Hoekom?

Ons het bietjie afgevat, is by die Nampo Landbouskou vir die dag.

Stilte.

Hoekom? Om wat te doen? Is iets verkeerd?☺☺Wat doen julle daar!

wp-1495454944885.jpg

Ons, wel ons kyk op die oomblik na die mooiste beeste wat ek nog ooit in my lewe gesien het. Ek stuur vir jou gou ñ foto…

Ma.

Ja.

Moenie, asseblief.

wp-1495455092554.jpg

Is mamma seker julle is ok?

Wat ñ heerlike dag. Vroeg-vroeg die pad gevat, drie en ñ half ure later koop ons ons eerste worsbroodjies. Ek en Bertus, vriendin en haar man. Nie een se familielede het plase nie, nee. Maar ons oe en a uit volle bors, lees elke kampioen se volledige geskiedenis deur, vergaap ons aan die implemente en lag vir ons manne as hulle bo-op die reuse trekkers gaan ‘speel’.

Ek besef ons kinders wonder hieroor. So lekker om sulke klein dingetjies te doen, saam, en goeie ‘onthoue’ op te bou. Dis dalk nie hierdie opwindende Sun City dag nie, maar ons het ons gate uit geniet.

wp-1495457532863.jpg

wp-1495458024877.jpg

Laat by die huis aangekom. En met ñ breë glimlag en moeë lyf in die bed geklim.

‘Ons het die perde bietjie laat blaas’.

 

 

 

 

 

 

 

Noena! Noena!!

IMG_8025

So drie weke gelede gaan laai ek vir Boeta weer by die tehuis af. Hy kan nie wag om sy “girlfriend” te sien nie.

Met dié dat sy een long verlede winter ‘seergekry’ het, het ons hom vroegtydig vir ñ week gaan haal om hom op medikasie te sit. Maar vir hom raak dit ná drie dae klaar te lank, hy verlang.

Sy tas vol wintersklere, nuwe karretjies, inkleurboek en kryte, die Beeld en nuutste Huisgenoot, vat ek hom na sewe dae terug.

Met die uitloop uit die tehuis, hoor ek iemand hard na my roep, iewers in die gange. Omdat Boeta my Noena noem, is dit in hul wêreldjie my naam.

Effens haastig, wag ek nou maar dat die roeper my inhaal. Lang man, baie netjies aangetrek.

“Ons moet gesels”, reken hy. Vir ñ oomblik frons ek. Het iets gebeur…? Het Boet moeilikheid veroorsaak…? Hy en sy meisie… Maar Bertus vra elke keer baie deeglik uit as ons hom sien, daar word glo net handjies vasgehou… Ag tog, sê nou net!

Ja, ek weet. Ek raak maar so neuroties.

Ek wag.

“Hoeveel kouse bestel jy?”

Ietwat uit die veld geslaan, maak ek net ñ geluidjie.

“Jy weet, ek dink so agt pare. Ek het klaar begin brei. Defnitief agt pare. Kom ons praat geld. Jy moet my nou betaal, onthou, wol is baie duur. R100 rand ñ paar. Ja. Gee R800. Maar ek het nie kleingeld nie hoor. Honderd rand note is reg.”

“Agt pare?” Bertus het my mooi geleer. As jy iets nie mooi verstaan nie, herhaal soos ñ pappegaai. Sodat die ander persoon ‘hoor’ wat hy sê.

“Ja. Laas jaar het jy net een paar gekoop. So nou kort hy agt. Dit is koud. Die winter is lank. Ek wil brei. Jy het geld.”

Redelike eenvoudige som. Né.☺

So Boeta kry weer kouse. Agt pare. Of hy wil hê of nie. Of ek dit kan bekostig of nie.

Want iemand wil brei.

images

My geheime wegloopplekkie.

(Fotos:Google Images)hotel-tjampuhan-spa (1)

Diep in die woud, ver-ver hiervandaan.

(Sowaar ja, alweer ape. Maar hulle sit doodstil; uitgekap in die rotse hang hulle versteend.)spa

Jy kom so amper terloops op my spa af. Op en af met honderde trappies.

Steps

Hierdie is my skelm bederf, aan Una van Una. Iewers sal ek die tydjie afknyp, en dan vir ñ halfdag verdwyn.

12-tjampuhan-spa-cave-via-mojo_minx

Die vuurwarm bron het ñ lewe van sy eie. Hy wag jou in, altyd met ñ bietjie agterdog, totdat hy agterkom jy kom met ñ oorgawe. Dan heet hy jou welkom.

Jy weet nooit alles nie. Ontdek kort-kort ñ nuwe hoekie, ñ ander stroompie.

spa-goods

Ek vra nie uit nie. Wil net ‘wees’ en ‘voel’ en ‘laat los’. Sommer alles. Sodra die water té warm raak, tuimel mens tussen die ys in. Yswater. Goed vir die bloedsomloop, word gesê.

Met die terugstap voel ek vars. En nuut. Ek sal telkens stop en terugkyk, maar die woud maak weer toe. Bewaar my geheim.

Tot ñ volgende keer.

3.1232983800.p1270849