Ai my boet…

8324878710_337c7d5333_b

Sonsopkoms beteken gister is verby, die nag het sy lope geloop en jy haal nog asem.

Selfs op die verste, kleinste eilandjie kan die donker van ñ sms jou opspoor. Die stem aan die anderkant jou binne-mens uitruk, en kan jou gister se wees nie meer ñ môre word nie.

Die feit dat jy 13 ure tot hier gevlieg het, versag nie die ondenkbare nie. Binne enkele woorde is alles vir ewig anders.

Die huil kry wel ñ ander patroon, want jy mag al die voele van altyd voel. Jy sit nie jou donkerbril op om jou rooi oë vir kinders weg te steek nie. Jy dra hom teen die skerp sonlig. Jy luister nie gedweë na bemoedigende woorde nie, maar jyself sny gedagtes met ñ skerp swaard tot niks. Jy ontvang nie jammer- sê kos by die voordeur nie, jy grou ñ gat in jou hart en dit bloei.

Want jy is alleen. En dis goed.

As die son dan die volgende dag opkom, stap jy op ñ strand en trap diep spore. Jy sak weg maar klim weer uit.

Jy skryf ñ kleinboet versie in die nat sand, en jy kyk hoe die golfies dit vir altyd wegdra.

 

Advertisements

Skrywer: travel460

Ek was reeds 34 keer op die Bali eiland, meestal om vir ons invoer maatskappy aankope te doen. Daar is so baie wat ek met mense kan deel; mense wat beplan om oor te gaan, of net ouens wat droom oor n eiland vakansie. Ek is nou in my middeljare, en vlieg reeds van 2004 af Indonesië toe. Ons het 3 dogters, 2 seuns en 6 kleinkinders.

3 thoughts on “Ai my boet…”

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out / Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out / Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out / Verander )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out / Verander )

Connecting to %s