As jou hart gesteel word…

wp-1495882460961.jpg

Dis dan dat jy kniediep in die moeilikheid land. Jou inhibisies val kaplaks op die grond.

Jy ontdek nuwe geluide wat jou stembande kan aanvang, op enige gegewe tyd. Jy sien vreemde voorwerpe raak en gee lewe en kleur daaraan.

ñ Perd kry sy eie grootse persoonlikheid, en die klein donkie agter hom praat mensetaal!

Die liggies in ñ paar donker ogies steek jou lafheid aan die brand. Werklik, jy is verlore. Selfs tussen ñ skare mense van jou eie dorp; (met ander woorde, ALMAL ken jou); op die kleuterskool atletiekbaan, raak jy ñ nar! Jy betree die arena met ñ vreesloosheid net sodat een klein aspatat vir jou bly kyk. Als net sodat die liggies nóg helderder kan skyn, die giggel spoeg-spoeg tot ñ skater lei.

Jou ‘perke’ verdwyn. Kortasem en blasend dans jy om ñ stootwaentjie rond, gee nie ñ duit om dat jy jou waardigheid verloor nie, en besef dan dat dit waarin jy verander vir jou heerlik is! Bevrydend. Grensloos.

Ja, dis moeilikheid soek as jy jou hart verloor.

Want nooit ooit kry jy hom weer terug nie.

wp-1495884956433.jpg

 

 

 

Die lang wag is verby.

Indonesia-Bali-souvenir-craft-wood-carving-239

Ek begin die ure nou aftel. Maandag of Dinsdagoggend, en die langverwagte voorraad word afgelaai.

My lysie is reg, die pryse uitgewerk. Knyp ek oë toe, dan tuimel die een na die ander meubelstuk tot voor my voete.

a73a85bdbf4c1a5c5acfa828a3ffd1c6

Elke item het ñ effense storie. Soos presies in watter straat, in watter dorp, en by watter familie dit opgespoor is. Hoe is ons ontvang, watse verversings is aangebied. ñ Hele ritueel.

Die oomblik wat ons die seël breek, en die twee groot deure oopstoot, begin ñ holderstebolder tyd. Die stukke is meestal groot en swaar. Alles word so vinnig as moontlik afgepak, sodat die trok kan wegkom. Tyd is geld.

Dit neem so drie ure voor alles tot binne die winkel gedra is. Nou is dit oopmaak, papiere afsny, olie gee. Vyf weke op ñ skip is ñ lang tyd, en die olie is broodnodig.

Daarna is dit regskuif, ronddra. Kort-kort klink daar ñ gilletjie op as ñ klient iets gewaar wat spesiaal is. Of as die uwe op haar persoonlike gunstelinge afkom.

Ja, die lang wag is verby. Vir die volgende paar weke vat ek nie grond nie, en val saans uitgeput, maar baie in my noppies, in die bed.

Ek ruik tot na hout en meubelolie. Heerlik!

Dan, stadigaan begin die voorbereidings vir ñ volgende aankope van voor af. Dit behoort so in Augustus te gebeur.

Bali. My ander huis.

Wie gaan jou optel?

(fotos:Google Images)f5e2a137a4c938b8bbb87132d7087e9d

Ek het haar geken, lank terug. Haar naam ontgaan my nou, en ek wil nie net een sê nie.

Want jou naam is belangrik, die een wat hulle jou noem.

Sy het geleef, en ge-eet. So goed sy kon. Haar ‘probeer’ was altyd haar beste, maar haar werk was moeilik. Hard.

Die ander om haar het dit beter gehad.

Daar was baie; baie wat verby haar geloop het. Soms aan haar gestoot het en selfs aan haar hand geraak het.

Haar ‘probeer’ was ñ alleen plek. Die lewe wat tot toe gebeur het, met haar, was seer. So sy moes kies. Loop sy self, of vra sy. Maar die ‘vra’ een, die een wat die beheer het. Sy het hom net vlugtig ontmoet, eendag, toe sy besig was om te bloei. So sy kon hom nie mooi sien nie.

En sy stem was sag, te vaag. Haar eie was harder.

Beter om alleen te gaan. Net sy. Sonder hom.

Niks aan hom het haar getrek nie. Dié wat saam met hom stap, hulle sukkel ook. Al lyk hulle anders, al praat hulle anders. Sy het ñ rukkie vertoef en waargeneem. Toe weggestap.

Hulle sukkel ook.

d4074-paintings2b-2bkai2bsamuels-davis

Ek onthou haar, ja. Goed. Ná sy vir jare geloop het, alleen, het sy gaan lê. Want alleen is alleen.

Niemand het gekyk nie. Haar naaktheid was vir hulle lelik.

Toe kom hy. Hý kyk; hy sien.

Hy sien verby haar kaal. Verby haar wonde. En hy, hy het haar naam geweet!

Sy wou haar oë net sluit. Wag dat hulle haar in die grond in wegtrap. Tot stof.

Dis toe dat sy dit hoor. Haar naam.

Dis toe dat sy na Hom kyk. Hom sien. Hom herken. Die Een van die beheer. Hy sê haar naam. En sy onthou. Voor alles, voor sy nog uit haar moeder kon kom, was Hy by haar. Hy het oor haar gedroom, Haar gevorm. Met Sy hand.

Sy ruik Sy asem, ja! Dieselfde geur wat Hy in haar ingeblaas het.

Dis reg, dit kom nou terug na my toe. Sy het vertel.

Haar oë het Syne erken. Sy stem was dieselfde. Haar jare het weggeval, sy was weer skoon. Hy het haar opgehelp, en die modder was wit.

Want sy het Hom herken. En sy het Hom erken. Dit was genoeg.

Vandag leef sy weer, van voor af. Saam met DIE EEN VAN DIE BEHEER.

O ja. Haar naam. Ek onthou!

Haar naam was Una.

southwestern-paintings (1)

(soms is dit nodig om weer te onthou wie jy was, en wie jy nou is)

 

 

 

 

 

Die pad wat ons moet stap.

Picture3

My mams.

As daar keuses was, sou ek sekerlik anders gekies het. Vir haar. Vir ons ook.

Maar veral vir haar.

Sy was op die einde só gereed om huis toe te gaan. In Februarie 2012 is ons ingelig oor haar ver gevorde lewerkanker. Sy wou geen behandeling hê nie, net haar laaste paar maande nog ‘leef’.

Vir ñ kind, seker vir enige geliefde, is dit swaar om iemand wat deel van jou is, te sien swaarkry. Swakker word.

IMG_2409

As ek terugkyk, was haar laaste vyf maande vól van ñ ander soort leef. Die wete dat elke dag een minder op haar kalender is, het ons elkeen individueel geraak. Die besef van finaliteit, het gepaard gegaan met ñ nuwe deernis ook vir mekaar.

Die drie dogters het na my begin kyk met die wete dat, net soos ek my mamma nou moet laat gaan, so gaan hulle dit ook eendag moet doen.

Elkeen van ons het in hierdie paar maande verander. Ten goede.

P1200002

Ons ‘feetjie en kabouter’ mamma en ouma het vinnig ‘weggesink’. Die morfien plakkers het ñ groot gedeelte van haar laaste dae aan haar onthou ‘weggevreet’. Dit was baie swaar. Dit het my hart oor en oor gebreek.

Maar dit het my hart ook oopgebreek vir ñ ander dimensie van empatie. Haar pyn het mý leerskool geword. Haar ‘laat los’ het mý anker versterk.

Ek moes losmaak van mamma; ek moes die laaste draadjies knip.

Sy was altyd daar. Op die een of ander manier ñ rots in ons elkeen se lewe. Vir vyf maande lank het ons elk die tyd gekry om by haar te sit en haar liefde ñ finale keer in te drink. Selfs tussen die pyn deur; ons s’n en hare.

Ja, dit kon makliker gewees het. Dalk vinniger. Of stadiger. Ek weet nie.

Ek weet net. Ons laaste maande saam met haar was goed. En net soos sy reg was om te gaan, so het ons ook ‘reggeraak.’

Reggeraak om haar oë vir die laaste keer saggies toe te druk.

Picture1

 

Werklik? Alweer??

Man, dit kan my vies maak. Nee, ek smokkel niks in die land in nie. Ja, elke ding is verklaar. Nee, daar is nie eksotiese voëltjie binne-in nie, net Bali meubels.

Ja, nee, ja, nee.

Lekker bevoeterd sit ek nou in my hoekie hier by die winkel. My ‘container’ is uiteindelik op Durban hawe. Nog nie eens van die skip afgelaai nie, en reeds onder kwarantyn. Tronk toe met jou, ‘container’ nommer 102938475! Nou!

Hoekom.

Sommer.

ñ Week se ekstra wag. Al die kostes aan hierdie oefening is vir my rekening, en dit draai gewoonlik by R8 000 ekstra.

Hoekom.

Sommer.

En sommer net omdat ek ekstra keel vol is, baie gefrustreerd en lekker dik vir die sisteem.

 

Waar kom hemelbeddens vandaan…?

(fotos:Google Images)ralph-lauren-california-styles-bed-room-canopy-white-vintage-inspired-eclectic-home-decor-ideas-white

Lank, lank gelede, het huise strooidakke gehad met geen hout daaronder as ondersteuning nie. Dit was nou ook die een plek waar diere bietjie hitte kon kry, so al die katte, muise en ander goggas het hier kom nes skrop.

Tydens die reënseisoen, sodra die gras nat en glibberig begin raak het, het van die diertjies begin gly en van die dak af geval…daarom dat ons vandag steeds sê: dit reën katte en honde.

Nou was daar dan ook niks wat gekeer het dat ‘dinge’ direk in die huis in kon val nie. Kruip diep genoeg tussen die strooi in…

Groot probleem. Slaap jy heerlik, en die volgende oomblik val mis op jou kop! Of selfs erger, ñ nat rot?

Hemelbeddens!!! Maak ñ bed met pilare, en hang ñ laken daaroor. Of nog beter, ñ bed met sy eie dakkie.

6b2365e06329e18879ce097594c4f581

Vandag is ons redes vir hemelbeddens koop nie meer dieselfde nie. Nou gaan dit net oor die mooiheid daarvan.

Redes. Dit verskil só van mens tot mens. Tog bly ons oordeel uit ons eie ervaringswêreld uit. Uit dít wat ons dink ons weet.

Siembamba, mamma se kindjie. Siembamba.

Draai sy nek om. Gooi hom in die sloot. Trap op sy kop, dan is hy dood.  

Wie sing so ñ wrede liedjie vir ñ kind!

…in die Voortrekkerdae het mammas hierdie liedjie as ñ susliedjie vir bang kindertjies gesing. Wees rustig my kindjie, slaap rustig. Die slang sal nie naby jou kom nie. Mamma sal sy nek omdraai, hom in die sloot gooi, op sy kop trap, dan is hy dood. Jy kan maar weer rustig slaap.

Mmmm. Redes.

Ons moet dalk net dieper begin luister, omstandighede probeer insien. Moeite doen om uit te vra.

‘SO, MOENIE DIE BABA SAAM MET DIE BADWATER UITGOOI NIE’. (Moenie jou so toespits op die afkeuring van die slegte, dat jy die goeie daarmee saam verwerp nie.)

80044c8e882205cfc22c37731d8790bf

Kom ons laat blaas die perde ñ bietjie…

Met ander woorde, ‘kom ons rus ñ rukkie.’ (ek moes dit gaan opkyk, hoor)

Donderdag laatoggend bel oudste meisiekind: Ma, kan ma dalk vir…waar is ma? In Bothaville, my engel.

Wat? Hoekom?

Ons het bietjie afgevat, is by die Nampo Landbouskou vir die dag.

Stilte.

Hoekom? Om wat te doen? Is iets verkeerd?☺☺Wat doen julle daar!

Ons, wel ons kyk op die oomblik na die mooiste beeste wat ek nog ooit in my lewe gesien het. Ek stuur vir jou gou ñ foto…

Ma.

Ja.

Moenie, asseblief.

Is mamma seker julle is ok?

Wat ñ heerlike dag. Vroeg-vroeg die pad gevat, drie en ñ half ure later koop ons ons eerste worsbroodjies. Ek en Bertus, vriendin en haar man. Nie een se familielede het plase nie, nee. Maar ons oe en a uit volle bors, lees elke kampioen se volledige geskiedenis deur, vergaap ons aan die implemente en lag vir ons manne as hulle bo-op die reuse trekkers gaan ‘speel’.

Ek besef ons kinders wonder hieroor. So lekker om sulke klein dingetjies te doen, saam, en goeie ‘onthoue’ op te bou. Dis dalk nie hierdie opwindende Sun City dag nie, maar ons het ons gate uit geniet.

Laat by die huis aangekom. En met ñ breë glimlag en moeë lyf in die bed geklim.

‘Ons het die perde bietjie laat blaas’.