Wat kan mens nou ook sê…

santa

Ek het vandag vir Bertus ñ kersvader-outfit by Checkers gekoop, om saam te vat as ons Woensdag Mosambiek toe begin ry. Sodat hy darem ook ietsie kan geniet…

Ons spot hom. Horrelpoot, dis wat ons jou gaan noem. Maar ons bedoel dit mooi, my engel. Die feit dat jy tien dae gelede ñ voet-operasie moes ondergaan nadat die glas van die stort se rakkie jou voet-senings tot op die been afgesny het, dit was rerig sleg. En van toe af het dinge net erger geraak. Ons was almal op jou “case”, en jy het gedweë twee keer daarna weer teruggegaan dokter toe om ons rustig te kry.

Flippen niks gehelp nie. Eergister is jy weer ge-opereer, en nou hou hulle jou reeds drie dae in die hospitaal om jou te dwing om van die voet af te bly.

Jip, ons vertrek amper vir veertien dae Mosambiek toe. Met ñ manlief wat nie naby die see-water mag kom nie. Ook nie regtig op sand nie. So die hoogste prioriteit op ons pak-lysies is…ñ “boot” vir Bertus se toegedraaide voet. Die vier jonger manne het kondome voorgestel… Wel ek weet nie.

Hoe vra ek nou in die apteek?

Christo, (hierdie is nou ons jong pragtige aptekertjie), watter pakkies kondome is die grootse nommer? Dis vir oom Bertus. Die heel grootstes asseblief. Ja, ons is vir ñ paar dae in Mosambiek. Hy gaan ñ hele klompie nodig hê… Ekstra sterkte ook. Kan ek een uit die pakkie haal om seker te maak dit sal pas? Sien, dit moet hoog genoeg strek sodat die soutwater en die sand nie inkom nie… Julle gaan my moet help besluit, ek weet nie hoe om self te kies nie. Watter kan werk? Watter is sterk genoeg? Kleur? Hoe bedoel jy? Verkies ek dié met die vingertjies? Nee, ek glo nie dis nodig nie, dis vir sy voet.

Gelukkig ry twee van die seuns by ons, hulle moet bestuur. Bertus gaan been in die lug lê, met ñ enorme groot kondoom aan, ter beskerming.

En ek. Ek het my lilo. En nee, lilo is nie ñ undercover privaat naampie nie, my lilo en my paddavoete en my duikbril en snorkel is al wat belangrik is, in my tas. O gits, en my swembroeke.

Ek wonder steeds oor die ‘kleur’ vraag. Gaan dit ñ verskil aan ñ voet maak???

55a2a298-c1c0-4469-ac78-aea38848f115_1.c9ed2911d5875412b1264b8fe0aedd9c

 

 

 

Advertisements

Altyd oppad.

(fotos:Google Images)wigeon_tcm9-335855

Ek vul vanoggend, sommer vir die lekkerte, ñ vraelys in wat kan bepaal of jy ñ ware reisiger is of nie. Baie goed gevaar…☺

Kortliks: Ek het nooit geld in die bank nie, want sodra ek begin spaar, begin ek met besprekings. Eerder as om kos en klere te koop, liewer ñ vliegkaartjie. Ek boer op die tv se reiskanale.

En iewers in my huis hang daar ñ wêreldkaart. Langs die een wat aandui waar ek al oral was.

cloud-for-travellers

ñ Lughawe is my geliefkoosde plek om by afgelaai te word; dit beteken ek is oppad iewers heen. Om lugredery punte bymekaar te maak, is ñ passie.

Om te verdwaal is vir my ñ avontuur, nie ñ ongemaklikheid nie.

Ek is nie bang vir vreemdelinge nie, sien hulle as vriende wat ek nog net nie ontmoet het nie.

Die onbekende is vir my meer gemaklik as die bekende.

Ek hou niks van beplande toere nie. No..let me explore, let me wander, let me live.

female-traveller

Ek verluister my aan vreemde tale, en ñ besoek aan ñ moeilike land is ñ wonderlike uitdaging. Oppad huis toe, begin ek reeds aan my volgende reis beplan.

Ek kan letterlik enige plek vinnig aan die slaap raak. ñ Power-nap neem.

My passpoort is een van my kosbaarste besittings. My bucket-list raak al hoe langer.

En ek vra altyd vir ñ venster sitplek. Om ñ uitsig te hê, is belangriker as gerief. Altyd.

68d31b99cc12b177dfde8aa110707586--airplane-window-window-seats

Geslaag, met vlieënde vaandels.

 

 

 

Dit bly steeds my keuse.

 

Hoe dikwels het ek nie in hierdie laaste paar maande gesê dit is een van my rofste jare ooit nie.

Tog doen ek vanoggend bietjie nabetragting nadat ek die volgende aanhaling raaklees:

When your body reaches the limit of exhaustion, and yet your face just can’t stop smiling, you finally know you have found Meaning.

The-Search-for-Meaning-1200x-1000x615

Dis die twaalfde Desember 2017, en ten spyte van…, of dalk juis as gevolg van…, sal ek glimlag. Ek durf nie bly vaskyk teen die probleme wat nog nie opgelos is nie. Want dan kyk ek verby die verhoudings wat wel herstel is. Twee ernstige krisesse het ons as familie baie styf na mekaar toe aangetrek. Ou seerkry woorde is vergeet; daar is dadelik “ingezoom” op die onmiddelike donkerte. Letterlik elkeen het alles in die stryd gewerp om te probeer help.

Soos ons dikwels sê, hierdie was Die Woord in aksie. Eie ekke is weggevee, en diegene wat gebreek het, is omhels. Arms is opgelig, en opgehou. Onbaatsugtige liefde is uitgedeel, al was dit soms baie moeilik.

Daarom dat ek kan glimlag. Nie omdat dinge net wonderbaarlik herstel het nie. Dit het nie. Maar omdat ons in die midde van teenspoed ñ laer kon trek en saam kon veg.

So nee, ek sal nie langer sê dit was ñ nagmerrie jaar nie. Ek sal begin sê dat ons steeds vir mekaar kan glimlag, en dat ons weer ñ eenheid binne die laer gevind het.

 

 

Die huis langs die dam bars uit sy nate.

Ses kleinkinders. Vier van ons vyf volwasse kinders, en drie skoonseuns. Skoonsus, haar twee kids plus ñ ekstra maatjie, haar ‘van bed-en-tafel’ geskeide man en sy seuntjie, haar ma. O ja, en Boeta. Boeta wie se maag en kop en bors die heeltyd seer is. Boeta wat ipekonders ontwikkel omdat kersfees om die draai is en hy nie die spannig van presente kry kan verduur nie. Almal in een huis vir die naweek. Sjoe.

20171211_104328

Oral, en ek bedoel letterlik oral, hardloop kleine mensies rond. Dit swem, vang vis, speel wegkruipertjie, ry in die hysbak op en af, terg mekaar, val en kry seer, gil en lag en huil en sing en dans en eet, en eet, en…

Sjoe. Ek en Bertus kon darem af en toe in die geharwar vir mekaar oogknip, maar dis ook al.

20171126_111352

Ek kan net nie die diere-familie uitlaat nie. Twee wit honde wat almal omhardloop en kliphard saam speel en swem. En dan is daar Kieter. Sy haat honde. Sy hou nie van mense nie. Net van kleinste liefling; hy mag maar bo-op haar sit en haar stert in sy mond probeer steek. Sy weier die hele naweek om te eet; dink sy spite my op dié manier omdat ek haar ganse wêreld ontwrig. Kry ek ñ oomblik om badkamer toe te gaan, klim sy in die wasbak en sit vir my en kyk. Intens. Tot ek met ñ katte-stem geluidjies maak, haar saggies streel, en verseker dat die lewe weer terug normaal toe sal keer. Ek belowe. Dan kom die purr weer uit.

Soos ñ vark in Paletsina, so gelukkig voel ek met al die mense hier om my. Selfs te midde van die ondertone en ongelukkigheid tussen party. Dis die lewe in al sy fasette. Dis ons as mense, met ons seerkry en gebrokenheid.

Dankie tog vir familie, vir ouens wat jou in liefde omarm ten spyte van.

Dankie tog dat ñ ma, ñ ouma, haar oë kan toemaak en kan weet sy het haar mense by haar. Selfs die met erg gebreekte vlerke. Want hulle is hare.

 

Bloggachino – lekkerte.

20171211_091028

My glimlag is steeds baie breed. Elf-uur Saterdag oggend het gebeur, en die lekker daarvan sal my baie lank bybly.

Jammer, maar fotos mag nie geplaas word nie. Tannie Frannie het reeds ñ beskrywing van elkeen geplaas, so ek gaan net ietwat byvoeg.

Soos hulle op hul blogs skryf, so is hulle. Wegkruipertjie se mooi oë vertel presies wat die volgende oomblik oor haar lippe gaan kom. Woestynkind bly uitbars van die lag, kompleet asof sy op ñ sandduin sit met die Namib aan haar voete. Poerdez is die een wat ons almal so aan die giggel sit, en hou. Tannie Frannie se mooie, sagte glimlag steek toe sowaar ñ paar pittighede weg, en Storieklong hou die petalje dop, knipoog net kort-kort liefderyk vir sy VanHelsdingen poppie.

Vir my was hierdie kuier soos ñ Sweety-Pie paaseier met die lekker wit binne-in wat so kan wegsmelt. Ek wou nog en nog kuier. Soveel vertelle wat gelyktydig in my kop opkom waaroor ek wil uitvra. ñ Handjievol mense wat my beter ken as vele ander vriende in my lewe.

Dit was veilig, en daarom was dit makliker om eerlik te wees.

Blog-vriende gaan kruip in ñ ander plek in jou hart in. In ñ kamer met groot glas skuifdeure en ñ goeie uitsig. Hulle is kleurvol, met stories wat strek so vêr soos die horison.

Dis ñ veilige, warm kamer. En net jy hou die sleutel in jou hand.

 

 

 

 

 

Sê nou… Wat as… Indien… Waarheen dan.

(fotos:Google Images)Jogja Indonesia River View

Dit is onwaarskynlik, ek weet. Maar tog speel ek met die gedagtes rond. Indien my aankoop areas in Bali nie teen middel Januarie herstel het nie, wat dan. Ek moet tog gaan voorraad kry.

Ek en Trommeltjie het bietjie hieroor gesels, en sy stem saam. Yogjakarta sal dan die antwoord wees. Hierdie plek in die middel van Java, is haar hart se punt.

map_yogyakarta

Dit beteken ek vlieg Johannesburg-Singapore-Jakarta-Yogjakarta. Diè universiteitsstad het ñ aankoop area wat glad nie vir Bali hoef terug te staan nie.

Ek is nie jou tipiese reisiger nie. Areas soos Borobudor, een van hul heiligste plekke, en wêreldbekend, sal glad nie op my lys van besienswaardighede wees nie.

Jogja5

Nou wat gaan ek vir ñ paar dae lank daar aanvang. Was reeds in die verlede so nege keer in hierdie stad, maar net vir drie dae op ñ slag. Indien dit nou my enigste stopplek gaan wees, wat dan?

Pecel-Solo-an-Antique-Joglo-House

Defnitief hulle kos eet. Baie ook. Indonesië maak vir my van die heerlikste kos in Suid-Oos Asië. Hulle wen selfs my eie land.

30899fa2e3e1213f2424a3fdaef15a21

Ek sal ñ paar van Yogjakarta se strande gaan ontdek. Die feit dat die hele Java radikaal Moslem is, het my nog altyd hiervan weerhou. Jy kan nou maar net nie in ñ gewone swembroek in die blousel blou waters swem nie. Kuisheid is baie belangrik, en jy lok honderde paar oë uit wat jou aanstaar sou jy braaf/stupid probeer wees.

18872492413_3803acbc11_o

My décor-aankope gaan net een volle dag in beslag neem. Dalk nog ñ dag om tussen die Malioboro area se honderde winkeltjies rond te stap.

0000016022_bedroom_11278581

Ek sal hard probeer om ñ unieke hotel op te spoor, want dit op sigself is ñ belewenis.

Vir die res sal ek mense loop en afneem. Die allerdaagse lewe bekyk en in my kop stories neerskryf. Die andersheid van ñ vreemde kultuur inneem. Niè na nog ñ dans-opvoering gaan kyk nie, een keer is oorgenoeg.

DSC_0483

Java is uniek. Net om hier te land, is ñ groot voorreg. Die eiland trek nie veel toeriste nie, so groot dele van die kus areas is steeds ongerep. En nie maklik bereikbaar nie. Die verkeer oral heen is erg, en jy byt op jou tande vir hul bestuurstruuks.

Medan-minibuses-e1489102099924

Maar. Weereens. As die rondtoer-gogga jou ooit beetkry, en jy effens waaghalsig is, kan jou ondervinding van Java, Indonesië vir altyd ñ hoogtepunt bly.

Kalibiru Yogyakarta

 

Om honger te gaan slaap…

(fotos:Google Images)photo6jpg

Junie 2004. Ek, Bertus, en oudste dogter Nadia, kom in Yiwu, Sjina aan. So amper drie ure se taxi rit van Shanghai af, is dit waar jy die grootste “small commodity” mark ter wêreld aantref. Yiwu International Trade Center.

Ons stop by die eerste beste hotel naaste aan hierdie mark, kry vir my en ons matriek dogter ñ kamer, en daar ry Bertus en sy besigheidsvriend verder. Iewers heen waar die nuwe battery aangedrewe motorfietse vandaan kom.

Sien julle oor twee dae. Wees versigtig, my vrou.

yiwu-market

Onverantwoordelik, ek weet. In die middel van die Sjinese wêreld, sonder ñ gids, tussen mense wat nie ñ dooie woord Engels verstaan nie. Die skielike alleenheid het my soos ñ vuishou tussen die oë getref.

Die mark het op daardie stadium reeds uit 60 000 stalletjies bestaan, en word deur internasionale aankopers besoek. Dít is nou waar die uwe vir haar enigste winkeltjie ñ paar goedjies wou kom aankoop. Sowaar. Hierdie oefening het ek nie goed deurdink nie.

Siende dat dit reeds laatmiddag was, en die plekke toe, het die honger ernstig begin knaag. Geen restaurant in die hotel nie, ook nie ontbyt ingesluit nie. So, ons moes die strate invaar…en dit in die middel van die industriële area.

Ek was regtig onrustig, vol selfverwyt. Waarin het ek myself en ons kind nou laat beland. Die paar Arabiese besigheidsmanne wat verby ons gestap het, het met leepoë na Nadia gekyk, en ek wou naand vir haar ñ doekie oor die kop gooi. Gelukkig was daar baie min mense in die strate; meeste word deur ñ bestuurder en ñ tolk rondgery.

ñ Eetplek. Of liewer net kos. Dis eintlik waaroor my storie gaan.

Daar was net een restaurant in die onmiddelike omgewing. Baie skoon en netjies. Die spyskaart in Sjinees, en niemand wat met ons wil of kan praat nie.

Geen prentjies langs enige gereg nie, net die vreemde geskribbel. Ek kon nie die die pryse ‘lees’ nie. Die paar voorbeelde op die toonbank het ons laat kopskud, al het die skilpad sop aanloklik gelyk. Dalk ñ gebraaide paddatjie? Mm. Nee. Selfs ek en my wilde eetgewoontes moes wegkyk.

maxresdefault

Ons het honger gaan slaap. Daar was nie eens ñ broodjie in sig nie, en nie ñ mens wat na ons kant toe wou kyk nie. Ewe bang vir mekaar.

Die volgende dag se aankope het op net mooi niks uitgeloop nie. Hoekom? Want jy moet 1 000 van ñ item vat. Mooi man.

Wat het ek my kind gevoer? Beloftes van heerlike disse sodra ons terug is in Shanghai.

Ps. Dalk moet ek maer-word toere Yiwu toe begin reël. Kom koop met die oë en eet niks. Hoe opwindend.

Maar regtig, dit sal werk.

o-TURTLE-facebook