Tsunami golwe…26/12/2004

 

2134452

Ons was besig om ontbyt te eet op die strand in Sanur. Kaalvoet, die 2de dag van ons Kersvakansie. Ons langbeen tienerseun het hierdie keer saamgekom, vol opgewondenheid oor die groot ‘waves’ waarvoor Bali bekend is. En daar was groot waves daardie dag. Groot genoeg om ñ verwoesting te saai wat alle aspekte van lewe aangeraak het. Ons eiland het in een groot hartseer moeras verander. Die verslae gesigte van familielede wat veilig in Bali vasgekeer was, het in strome deur die strate gespoel. Sumatra se diepe hel het ons almal gestroop van onsself en daar was nie wegkom kans nie.

Daardie aand tydens die hotel se aandete, het die groepie op die verhoog met pikswart oë hul musiek instrumente opgeneem.

En vir ons musiek gemaak met al die verlore en verlate klanke in hul siele.

Al vier die musiekante was van Sumatra. Hul was in Bali op kontrak, en die lughawens was gesluit. So, met die fors van oorlewing het hulle ons meegesleur na hul wêreld bo in die Noorde van Indonesië.

In Bahasa Indonesies het hulle hul siele blootgelê, en ek wou wegsink in hartseer.

Hoe doen party mense dit? Waar gaan haal hulle die krag vandaan, waarheen reik hulle en plaas dan genesende melodië in ons skote? Ek sal nooit vergeet nie. Nooit vergeet hoe vier ouerige omies ñ restaurant vol mense met hul vreemde taal tot rustigheid kon lei nie.

 

Om Bali te kan deel…

Processed with VSCOcam with g3 preset
Processed with VSCOcam with g3 preset

Deur my anderhelfde se man-bril, kry Bali ñ ander kleur. Daar is glo, nagevors, oor die 100 skakerings van groen. En die man-bril sien dit sowaar raak. Bertus verander in ñ gedugte fotograaf, ñ gerekende spreker van Engelse-Balinees, ñ bo-baas onderhandelaar in mark pryse, en ñ uitprobeerder van al 10 000 masseer stalletjies. Die hoeveelheid nuwe spierspasmas wat die tropiese klimaat ontketen, is verstommend.

Die ‘do-it-yourself’ boksie in sy brein kry nuwe diepte terwyl hy tussen die meubel stalletjies invaar. En ñ taxi met ñ heerlike aircon in, raak ñ rariteit. Stap moet ons stap.

Donkergroen raak liggroen as ek hom so uit die hoek van my oog dophou terwyl hy met die mensdom gesels. Diep vriende raak met die ou Balinese omie wat sy perdekar blinkvryf, ñ Australiaanse groep toeriste omhels en ñ heerlike geur van Suid-Afrikaanse gasvryheid oral uitdeel.

Groen raak groenste as hy die sonsondergang met soveel diepte beleef, en op die nat sand vir ons n hartjie gaan teken.

Jip, Bali sal altyd my alleen-plekkie op die aardbol bly. My asemskep hoekie. Maar manlief en spesiale vriendinne rond dit af.

xxx

maxresdefault

Aan my maatjie in die Kaap…

nasi-campur

Bali se sand tussen jou tone kan ñ groot leemte óók laat.

Die sand vergader in ñ hoekie in jou hart en maak jou weerloos. Weerloos teen die verlang en onthou van ure in straatjies rondloop en indrink. Van in ñ hoekie in Dulang Café sit en die lewe afloer. Nasi Goreng eet. Van met jou lysie in jou handsak rondskarrel om weer ñ sekere winkeljie op te spoor. Van verdwaal raak in Legian straat en dan in Poppies Lane op te eindig.

Weerloos laat voel omdat jy bang is jy gaan dalk nooit weer terug nie.

Bali kan jou laat treur sonder trane. Want jy het vir rukkies daar gelèèf; daar gelag en laf op die sand tiekie gedraai; jouself verloor in die vryheid van nuwe kulture ervaar. Jy kon jou God sò naby aan jou wese beleef terwyl jy in ander ànders as jy se lewens rondstap. Jy kon jouself wees… en dit was goed om van jouself te gee.

Net, daardie stukkie van jou het jy nie saam terug gebring huistoe nie.

xxx

Kom ons stap straat-af…

bali-hond

Kuta se sypaadjies is pragtig oorgedoen. Jy kan jou crocs aantrek en daar gaan jy. Maar, Bali het honde. BAIE. En heel eerste moet jy hulle ontmoet en verstaan. Kom ons noem hulle LEDE VAN DIE MAG, wat soos straatbrakke lyk. Hulle is met ander woorde ‘under cover’. Wayan sê in hul vorige lewe was hulle slegte mense. Wayan is slim, hy weet alles: hy is van Bali. Hierdie LEDE VAN DIE MAG versper die sypaadjie. En hulle kyk jou. Hulle lyk dalk brandsiek en soos laslappies, maar hulle sien als.

So asof hulle in ons land bestuurslisensies gekry het, loer hulle regs en links en regs. En stap dan oor die pad. Hulle jaag geen karre nie, en ñ motorfiets word minagtend beskou. Maar vir jou KYK hulle.

Dis dieselfde as wanneer ek op die Rustenburg snelweg werk toe ry. Die verkeersvrou bekyk my asof die “cruise control” van my motor opgepak het. En dadelik twyfel ek oor my spoed, alle selfvertroue daarmee heen. Die ‘under covers’ kry dit ook reg. Mens rem dadelik, wonder vlugtig of jy van baan moet verwissel, en staar dan strak voor jou uit. Klim met groot ontsag bo- oor hulle. Een honderd meter verder trek jy af, haal weer asem, en besef dis net ñ gewone uitgegroeide hondjie wat daar agter lê.

Met die terugstap slag sit jy eerbiedig vir hom ñ eetdingetjie neer en weet jy is nou ok.

Na 6…

deus2-1

Jip, na 6 in die laatmiddag is jy langs die Kuta strand. Kuier jy stoksielalleen saam met die menigtes heel op jou eie. En meeste van die tyd gesels jy nie eers met iemand nie. Want jy hoef nie. Dis ok dat jy alleen daar is, jy is welkom. Jy voel ook welkom, en glad nie bang of onseker oor jouself nie. Sodra almal weet jy wil regtig nie NOG ñ footmassage hê nie, is dit als reg. Dalk ñ Bintang? Nie? Nou wat van ñ sarong?

Indien jy op ñ Sondag middag op die Sanur strand land, lyk dinge redelik vreemd. Almal, en ek bedoel regtig almal, ry strand toe op hul motorfietse, en met helmets steeds op die koppe, ‘stroll’ jy en jou geliefde langs die strand…Weer n jip, regtig. Kaalvoet, broeke opgerol vir die vlak golfies, maar die helm bly op die kop. ???? Sommer. Hulle hou daarvan,en nou weet elke kennis en nie-kennis dat hulle ook ñ motorfiets besit.

En n helm.xxx

En toe ek wakker word…

ubud-art-market-bali

Wat val ñ mens heel heel eerste op as jy in die taxi van die lughawe af ry. Dalk die hitte, dalk die smal straatjies met  die winkeltjies wat oral uitpeul.

Jy vergaap jou aan die gemaklikheid waarmee ñ mengelmoes van mense rondbeweeg. Almal in slenterdrag en heerlike uitgetrapte plakkies. Die kooplus oorval jou onmiddelik sodra Kuta se strate om jou oopgaan. Al voel jy vuil en sweterig na die vliegrit.

Oral is motorfietse en taxis. Maar dit pla jou glad nie, want jy is reg om een te word met hierdie eiland waaroor jy al so lank net kon droom. Jy is reg om Nasi Campur te eet, en baie rys. Bintang bier te sit en drink en in die laat middag saam met die locals langs die strand rond te hang.

En soos ñ ‘lover’, ñ romantiese, stil, rustige ‘lover’ begin Bali sy vingerpunte teen jou hart druk. Saggies. En jy neem ñ diep teug van die lug, die klank, die reuk, die ritme wat deur die straatjies pols. Jy verwonder jou oor die gevoel van saligheid wat sy kop uitsteek, en jy sit sommer meer regop op die agtersitplek van die taxi.

dsc_0064

 

 

Waarom Bali Drome?

This is the excerpt for your very first post.

Om reeds 32 keer na Bali toe te kon vlieg, is ñ voorreg. Asook ñ verantwoordelikheid wat met passie gepaard gaan. Ek wil graag stukkies van my ondervindig met lesers deel, iemand inspireer om ook die droom te gaan opsoek, of net ñ ander iemand se dag op te kikker. Daar is SO baie om te vertel, soveel lekkerte om weer af te stof en nuwe lewe in te blaas. Mag iemand saam met my op hierdie “journey” begin loop, en mag daardie iemand se tone ook soms omkrul van blote plesier.