Saar Minnaar kners op haar tande. Braam se vrolike gefluit irriteer haar. Waar sy kalmte geanker is, sal sy nie weet nie. Die droogte is allesverterend – veld, vee, water, selfs menswees verskrompel tot niks.
“Ons het ‘n wonderwerk nodig,” sê Saar mistroostig.
“Nee, my lief, ons het geloof en vasbyt nodig, en miskien ‘n bietjie toevallige geluk,” sê Braam terwyl hy die possleutels en sy loterykaartjie in sy hempsak druk. Hy sluk sy koffie en soen haar voorkop.
“Ek gaan gou dorp toe. Daar kom vandag lusern van die Hoëveld. Ons sal maar swaar trek as die land se mense nie so hulpvaardig is nie.”
“Gmmf, gekkebelasting. Dis al wat daai loterykaartjie van jou is. Die kanse dat die hemel val en ons blou mussies gaan dra is meer waarskynlik. So van hulpvaardig gepraat. Hier is my dorpslysie. Asseblief, moenie vergeet om by Tannie Malie by Dokter Soois aan te gaan nie. Sy het laat weet ons moet daar draai,” vra Saar.
Braam kla: “Ag Saar, Tant Malie praat so baie, kom saam.”
“Ek het goed wat ek moet doen, en ek sien nie kans vir die rit in die lorrie nie. Wie is nou hulpvaardig?” kom dit snipperig.
Braam haal sy skouers op en glimlag skeef.
Gou is die lorrie se gedreun ‘n herinnering, en die stilte sak soos die versengende hitte op die werf neer. Saar begin met haar dag se sleurwerk.
Die hoenders kry kos, eiers word uitgehaal. Die stoof voel koud, en sy gooi hout op die vuur. Saar pieker oor aandete, Braam gaan rasend wees van die honger na die dag op die dorp.
Sy begin water tap om wasgoed te was. Die kraan drup enkele druppels water in die wasbak.
Die tenk is leeg. Saar stap uit na die windpomp by die sementdam. Sy trek die handpomphefboom op en af sodat die watertenk kan vol word. Die boorgatpomp het die gees gegee en daar is nie geld vir herstel nie.
Die waterpomp se handvatsel hang opeens swaar in haar hand. Morsaf gebreek. Daar is geen manier om water te pomp nie. Moedeloosheid stroop haar van alle rede.
“Nou is ek klaar,” snik Saar en storm die huis in. Sy haal haar kerkpakkie en hakskoene uit die hangkas en verklee. Sy smyt haar tandeborsel, pajamas, smuktas, ‘n skoon stel klere en haar handsak in ‘n tas.
Met ferm tred stap sy eetkamer toe en haal die Familiebybel uit die buffet en haak die trouportret van die muur af. Braam glimlag uit die foto asof hy net goeie dinge in hulle toekoms sien.
Sy draai die kleinnode in ‘n blou kombersie toe. Die kombers wat bedoel was vir die seuntjie wat hulle nie het nie.
Sonder om terug te kyk, stap sy, tas in die hand en kosbaarhede styf teen haar bors geklem, by die plaashek uit.
“Klaar,klaar, klaar,” knars die klippers onder haar sole in ‘n koor.
Dit gaan sukkel op die hoë hakke, en gou loop sweet in riviere teen haar slape af. Sy sit een voet voor die ander. Omdraai is nie ‘n opsie nie. Genoeg is genoeg.
Die plaashuis word al hoe kleiner tussen die verskrompelde mielielande – soos ‘n bedremmelde geliefde in onvermoë om Saar tot inkeer te roep.
Skielik, asof in ‘n droom, voel Saar hoe die horison kantel toe haar voet swik en die tas uit haar hand vlieg. Sy klou verbete aan die kombers met sy kosbare inhoud. Glas splinter en haar arms en knieë brand soos vuur. Sy bly in die rooi stof lê.
“Ek gaan nou net hier bly lê. Iemand kan oor my ry, of die aasvoëls kan maar my kom oë uit pik. Ek verstaan nou vir Job wat sommer so in sak en as kon sit en sy sere krap!”
Saar hoor nie die donkiekar nader kom nie. Moos, haar skoonpa se bejaarde regterhand, kry haar plat op die grond, trane in leivore oor haar stofbesmeerde gesig, onbedaarlik aan die snik.
“En as Saar nou hier in die middel van die pad sit en grens?” vra Moos besorg.
“Ek wil hier weg, Moos. Ek kan nie meer nie.”
“Kom ek help jou op. Bella en Koos sal ons gou daar onder daai doringboom se koelte staanmaak. Kry nou al jou seer bymekaar en vee af die huil. Mens is nie sommer net so klaar nie. Almal kry swaar. Dit is nou tyd om geduldig te wees. Net soos Vader Abram in die Bybel. Hy was oud voor die Jirre se woord waar geword het en daar ‘n kjênd vir hom en Sara gebore is. En later toe hy Isak moes gaan offer, het hy bly glo, en die Jirre se voorsienigheid het hom gespaar. Die Jirre se tyd is Sy tyd,” raas Moos.
Saar sit kop onderstebo. Moos is reg. Wat is anders op ‘n ander plek. Stadig kom sy tot haar sinne. Sy kyk af na haar verkreukelde romp, nerfaf knieë en haar hakskoene. Wat het sy gedink?
“Ag, Moos, ek is sommer simpel. Dis net alles te veel…”
Sy kry nie kans om klaar te praat nie. Rooi stof slaan om hulle op. Dis Braam. Hy slaan remme aan toe hy hulle sien….
Braam som die prentjie daar voor hom in die pad onmiddelik op, en sy hart mis ñ klop. Saar. Sý Saar met haar bruin oë soos diep donker poele, haar glimlag wat nog altyddeur die son in sy lewe kon laat opkom. Hy weet hoe sy voel, hyself steek sy moedeloosheid net diep weg.
Hy bly net so sit, laat toe dat sy eie emosies opwel en begin oorloop. Is hierdie nou maar die einde van hul plaasdroom? Moet hy sy pa sê hy kan nie meer aanhou sukkel nie, dat hy sy vrou gaan vat en ñ ander heenkome vind?
Terwyl sy oë in trane swem, kyk hy na die veld om hulle, hoor hy sy beeste in die agtergrond bulk.
Here, hoe kies ñ mens? Hoe lank bly jy wag? As jou vrou opgee, as jy self nie aldag die skyn kan bly voorhou nie, wanneer is dit genoeg?
Saar kom stadig nader, skoene in haar hand. Met elke tree wat sy gee borrel die seer net al hoe meer na bo. Sy wil nie meer nie; sy kan nie meer nie. Sy is leeg, soos haar moederskoot. Daar is niks meer oor nie.
In die suising van die wind hoor sy haar oorlede ma se woorde, woorde wat sy op haar sterfbed saggies vir Saar geprewel het.
“My kind, ek los jou nou alleen hier, ma gaan jou nie meer kan help nie. Onthou net altyd, niks is ooit heeltemal klaar nie. Moet nooit wil wegstap omdat jy dink jy kan nie meer nie. Jou lewe stap saam met jou, hy los jou nie. Vandag se wegstap wag jou môre in. Gaan delf diep in jouself, daar waar jou ‘glo’ lê. Al is dit min. Al voel dit na niks. Selfs jou min is genoeg.”
Sy steek vas en skud haar kop stilweg, haar oë vang dié van haar man vas. Braam huil. Haar sterk, positiewe Braam sit en huil. In daardie oomblik ryk Saar na die ‘min’ wat nog diep lê. ñ Vlaag emosie laat haar amper weer haar balans verloor. ‘My min is genoeg!’ gil haar binneste dit uit.
Die oomblik toe Braam die deur oopmaak, is sy in sy arms. Sy klou hom vas terwyl die woorde oor en oor uitkom.
“Ons sal dit maak, my man. Ons sal dit maak. My min is genoeg.”
Ons sal dit maak.
Braam verstaan nie alles wat Saar so prewel nie, maar net haar vashou, die voel van haar wese teen sy stukkende lyf, dis soos balsem op ñ wond.
En op Sy stil manier kom lê Sy antwoord in Braam se gees.
‘Jy wag, Braam, want jy het haar. En in haar lê daar genoeg geloof om jul albei sterk te hou. Die porsie wat aan jou toegedeel is, is baie. Hare is meer. Hou haar teen jou vas, moet nooit te ver wegbeweeg nie. Dra haar in jou arms in hierdie tye, dan sal die las ligter wees. Niks is klaar nie.
My belofte aan julle dat julle sukses sal smaak kan nooit leeg na My toe terugkeer nie.
Beweeg weer nader aan mekaar, en julle is nader aan My.
In die doringboom se koelte staan Moos met sy gelapte hoed in sy hand. Sy Jirre het dié tweetjies se harte weer reggedraai. Sy Jirre weet hoe.
Agter op die lorrie se sitplek lê die varsgebakte beskuit wat Tant Malie saamgestuur het. Met die briefie by. “Net vasbyt, julle twee. Die Here sal voorsien.”
En agter die berg, daar waar die oë nog nie kan sien nie, breek die diep rommel van ñ donderstorm deur, en raak die wind aan die dans terwyl dit die wolke aanjaag.
Dit is nooit net klaar nie.
Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:
http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=777222
Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).
Una se gedagtes. 
Jy moet ingeteken wees om kommentaar te lewer.