Skoene? Ja, beslis.

(fotos:Google Images)

Met die dat ek deesdae weer gereeld in vreemdelinge se huise land, kom ek ñ paar interessanthede agter. Die vrouens spog alte maklik met hul skoen-versamelings!

Ekself kry swaar om by ñ paar gemaklike, mooi skoene verby te stap. Kon nog nooit die pikante hoëhakke dra nie, maar het al ñ paar of twee besit. Eintlik net vir die mooi, of vir die twee ure in die kerk. Maar daar is altyd ñ ekstra paar plattes in my kar vir as dinge handuit ruk.

Aan my winkel se kant van die dam bly meestal baie gegoede mense. Die huise het voor die voet inloop aantrekkamers, nie net die deurloop gang met ñ paar terloopse kaste soos in ons huis nie.☺

En ek. Ek moet vreemd genoeg elke keer die dame se skoenversameling waardeer. Nie omdat ek vra nie, hoor. Seker omdat die Bali beddens my beste verkoper is, so ek eindig op in hoofslaapkamers. Eens ek daar is, is ek blykbaar ook veilig genoeg vir die vrou van die huis se ‘plekkiekie’.

Die beste skoenwinkels is glo in Engeland. Ja, nie Shoe City hier in ons Mall nie. Selfs Italië is blykbaar aanvaarbaar. Ek oe en ah lustig voort, alte dankbaar dat die verskeidenheid nie myne is nie. Hoe kom hulle ooit aangetrek? Of gaan dit met intense beplanning gepaard? Kyk, ek bewonder hierdie pragtige vrouens wat sulke fyn treë gee op die hoogste moontlike paar hakke. Ek. Ek sal afduiwel. Klaar.

To wear dreams on one’s feet is to give reality to one’s dreams. – Roger Vivier

Give a girl the right shoes and she can conquer the world. – Marilyn Monroe

I can’t concentrate in flats. – Victoria Beckham

One shoe can change your life. – Cinderella

 

 

 

 

 

Om nege te wees en ñ seun.

(skildery:Google Images)

Dis moeilik, hierdie seuntjie wêreld. Amper ñ grootman, maar nog nie heeltemal nie. Al probeer jy hard, jy huil nog maklik. En met jou bang weet jy glad nie wat om te doen nie.

So, op hierdie verjaarsdag naweek van ouma, is daar ñ intervensie. Ons amper grootman gaan gehelp word.

Die vrees van wat met jou sal gebeur as mamma iets oorkom; dit is ñ werklikheid vir baie van ons kinders.

Vandag kry boet die tannies en ouma se volle aandag. Vandag gaan hy sien en hoor dat ja, daar is altyd die moontlikheid dat mamma kan doodgaan. Daar gaan ñ praktiese oefening wees; ñ lysie gaan opgestel word met al die punte op waarvoor hy bang is. Al die donker ‘wat asse’ waarmee hy so sukkel.

En dan, tussen die kringetjie van die drie vrouens wat naas sy mamma en pappa sy naaste mense is, gaan hy voel hoe geliefd hy is. Gaan hy hoor hoe daar oor hom ‘baklei’ gaan word, gestry gaan word omdat ONS ALMAL HOM BY ONS SAL WIL LAAT BLY  indien dinge ooit lelik verkeerd loop. Dis nodig dat hy dit sien; hierdie liefde van bloedfamilie wat die kleinstes ten alle koste wil beskerm, sal wil help, gesond sal probeer hou.

Oupa en die ooms gaan nie bysit nie, hulle moet solank braai en die ander vyf pikkewyne besig hou. Want vandag is oudste kleinseun se tyd. Saam met sy mamma se twee sussies en sy een ouma. Die naby ‘ander mammas’ in sy lewe.

En eers as daar ñ deurbraak is. Eers as die lig weer in sy ogies opgaan en sy binne-kind veilig voel. Eers dan sal ouma verklaar dat haar verjaarsdag amptelik mag begin.

 

 

 

 

Sal ek, of sal ek nie.

(fotos:Google Images)

Ek stel my besluit nou al van Augustus af uit. Feite is, ek is ñ invoerder. My voorraad moet aangevul word, dringend. Hierdie is my werk vir die laaste veertien jaar. Baie het al gebeur terwyl ek daar was. Die Tsunami. Aardbewings wat hele dorpe platgevee het. Orkane. Mount Merapi wat uitgebars het en stede onder as gelaat het. Duisende mense wat hul lewens verloor het.

ñ Paar van Indonesië se binnelandse vlugte het geval. Sommige Europese lande het hul burgers verbied om met Indo se lugrederye te vlieg.

Ek het steeds bly oorgaan. Steeds van area tot area bly vlieg. Met treine gery. Agterpaaie geneem om verby die verwoeste dele te kom.

So wat nou.

Ek sit reeds dae lank en top oor my besprekings vir Januarie. Gister was daar weer ñ nuus-artikel oor Mount Agung, Bali se vulkaniese berg wat kort-kort as die lug in stuur.

Die berg ‘grom’ van Augustus af. ñ Groot gebied is ontruim. Amerika raai hul mense aan om hul vakansieplanne te verander; om nie hierdie Indonesiese eiland te besoek nie.

Die lughawe is steeds oop.

Mount Agung het laas in 1963 uitgebars, 1 700 mense is dood.

Hierdie is my eerste keer wat ek so oop-oë ñ besluit moet neem. Voorheen het elke ramp ongesiens opgedaag, geen waarskuwings. Daar word aanbeveel dat indien jy wel kom, jy ekstra versekering uitneem. Dubbel seker maak dat mense in gesagsposisies jou planne ken, ten alle tye weet waar jy is. Jy moet sorg dat jy die regte maskers by jou dra; dat jy elke area se nood-prosedures ken.

Ek het selfs al my velletjie uitgegooi; vir die Here gesê om die verkope te weerhou as ek nie moet vlieg nie… My gelde is reg. Binne twee weke het ek amper uitverkoop.

Daar is ñ opwinding in my binneste; die vooruitsig om my aankope te gaan doen laat my hart bokspring. Dis net, hierdie keer sukkel ek met die datum. Die presiese datum. Vreemd hoe die effense ‘weet’ van ñ moontlike iets in die toekoms ñ mens so kan beïnvloed. Die ‘wat asse’ in jou gedagte wêreld.

Ek glimlag vir myself terwyl ek skryf.

Bali, ek is oppad! Maar dankie tog ons weet nie een wat die dag van môre inhou nie.

 

 

 

 

 

 

Lê-Jou-Eier: Vertel ñ spookstorie.

Ek gaan sowaar nie weer uitmis nie. Verlede week het my storie net tien minute op my blog gehou, toe verwyder ek hom self. Net te ontstellend gewees om my ‘wat as’ weergawe in woorde te sien.

Ek ken geen spookstories nie, en die flip alleen weet hoekom nie. Dalk onthou ek hulle net nie. So my weergawe handel oor iemand wat my jarre se nagmerries besorg het.

Hier van 1971 af het die Dracula flieks in ons omgewing begin wys. As ñ standerd vyf dogter was dit die hoogtepunt van my plot-kind lewe: wanneer mamma my en my beste maatjie op ñ Vrydag-aand vir die middernag vertoning deurgery het dorp toe.

Met ons popcorn en koeldrank gereed, het ons geskater vir The Three Stooges, maar die opwinding was aan die opbou. Sodra die hooffliek begin het, sou ek en sy onsself op die mat agter die stoele voor ons sitmaak. Op ons knieë sou ons tussen die twee stoele deurloer, en meer wegduik as enige iets anders.

Hierdie was die grootste pret vir twee vlegsel-dogters. Die spanning, die donker fliek, die gille van mense om ons, en dan natuurlik ook ons eie.

Teen die tyd wat ma ons terug het by die huis op die plot, was ons verby bang. Ek dink ek het my bietjies bietjies natgepiepie van die kar af tot in my kamer. Van slaap daarna was daar geen sprake nie. Dracula het saamgekom huis toe, en gewag dat ons op die enkel bedjie wat jy moes deel, gelê het. Dis dan wanneer hy aan die ruit sou krap, die gordyne laat beweeg, die vloerplanke laat kraak, en met sy stink bloedasem in ons ore kom roggel het.

Ai. Vandag sal maatjies se ouers mens seker by die welsyn gaan aankla as jy hulle kind sulke stories laat kyk. En dat my feëtjie en kabouter moeks dit so geniet het om ons so bang te sien! Kan dit steeds nie glo nie.

Maar dit was lekker. Toon-omkrul-keel-toetrek lekker. Omtrent ook die naaste wat ek ooit aan bangmaak stories gekom het.

Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die volgende InLinkz skakel:

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

 

 

 

 

 

‘ñ Sekere soort’ sielkunde. (Boeta vervolg)

(skilderye:Google Images)

Die kliniek-mense het een keer per jaar ons laerskool besoek, hier in die jare 1966, van klas een af. Ons het op ñ klein dorpie in Zoeloeland gebly, net aan die oorkant van die Tugela rivier. Dit was ñ ‘Sappi-papierfabriek gemeenskap’, en my pa was skoolhoof.

Tydens so ñ besoek is jou klassie se dogtertjies aangesê om skoolklere uit te trek, en mooi soet te sit en wag vir jou beurt. Jou oë en ore is getoets, en die nodige inentings toegedien.

Meeste van ons was doodbang vir die ent-oefening, en het sommer saggies gesit en huil. Ook net tot juffrou sou opmerk dat trane ñ mens se lyf meer sensitief maak, en die naald baie seerder laat voel. Daarna was jy braaf, jou oë koëlrond tot jou beurt aanbreek.

ñ Mens noem dit ‘ñ sekere soort sielkunde’.

Tydens Boeta se verjaarsdae, asook Kersfees, kom hierdie soort sielkunde handig te pas.

Die presiese tyd wat hy sy geskenke mag oopmaak, is ñ baie sensitiewe saak. Hierdie tyd word vooraf bedink, want ek moet seker maak dit pas my en Bertus se program ook. Te vroeg in die dag werk nie, want hy sit dan reeds drie ure voor die tyd gereed. Al slaap jy nog heerlik.

Net die regte uur. Dit is wat tel.

Hierdie jaar het ampertjies in ñ verjaarsdag-fiasko ontaard. Twaalf uur, net voor Sondag middagete, die bepaalde uur. Maar met kinders en kleinkinders wat op die oomblik by ons bly, het die spanning vir Boet te groot geraak. So ñ uur voor die tyd het hy oor maagpyn begin kla. ñ Rukkie later ontplof sy humeur omdat kleinman dan nou sy, Boeta, se karretjies wil hê. Kleinboet skreeu, Boeta is wit om die kiewe. Jongste dogter staan geskok oor hom wat my telyf wil gaan, en kleinsus kruip agter die bank weg.

Hy is al 55 jaar lank my boet. Ek is “getrain” in ‘ñ sekere soort’ sielkunde.

Ek gryp my selfoon met hom wat tierend voor my staan.

Dokter Johan. Hello, ja. Dis Boeta se sussie wat praat. Dokter, Boeta is nou baie kwaad, ek dink sy hart kan sommer gaan staan. Ja, die kleintjie het hom kwaad gemaak. Hulle is baie stout, sê hy. Goed, jy stuur ñ ambulans? Sommer dadelik? Maar hy verjaar dokter. Hy maak twaalf uur sy presente oop. O, hy kan nie? Hy is te siek?…

Teen hierdie tyd klop Boeta my op die skouer, kleinste in sy arms met ñ karretjie in die hand. Hy skud sy kop, sê kliphard in die foon…

Ek ok oom dokte. Gesond. Kop nie seer nie. Maag reg. Nou pesente oopmaak. Baai.

Kliniese sielkundiges maak baie geld. Ek behoort skatryk te raak as daar op die bordjie voor my deur geskryf staan:

Meesters Graad in ñ SPESIFIEKE SOORT SIELKUNDE. Vyf-en-vyftig jaar ondervinding. Skakel vir ñ afspraak…Die presiese uur is baie belangrik.

 

Dankie my Vader, dat ek onthou-dae mag hê.

So het ek gisteraand alweer bietjie uitgerafel, en erg na my ma verlang. Iets op my blog probeer post, maar dit het gefaal, en net ñ paar mense het so ñ kort sinnelose skrywe gelees.

Hierdie liedjie gooi my maar nog steeds, al probeer ek hard aan ander dinge dink. Dis die lied wat op haar begrafnis gespeel is, met ñ klomp fotos van haar lewe by. Ek het nie daardie dag gehuil nie; was dankbaar dat sy presies was waar sy die laaste paar jaar van haar lewe so na uitgesien het om te gaan. Tog, af en toe gebeur iets, “and I become undone.” So sonder waarskuwing.

Hierdie is ñ ou skrywe van my, maar gisteraand, en vandag ook, het ek nodig om weer bietjie terug te kyk. Te lag met ñ traan.

Dit was Mei-maand, 2005.

Ons twee, ek en my moeks; ons tweetjies het die vliegtuig Kambodja toe bestyg.

Voor dit was ek nog net een keer daar saam met Bertus, en die plan was om in Phnom Penh, Kambodja se hoofstad, ñ paar aande oor te bly. Ek wou sy-kussingslope en beddegoed daar gaan aanskaf vir ons winkel.

Mamma was toe een-en-sewentig jaar oud, en nog baie op en wakker. Kambodja se armoede het haar sagte hart ampertjies gebreek, veral die klomp verminkte mense wat oral moes staan en lê en bedel. Hul oorlog het ñ gebroke nasie agter gelaat.

Sy het harte gesteel sover as wat ons rondbeweeg het, en selfs die motorfiets-taxi ouens het gestry om ons te kon rondry.

Ek kon nie glo dat my juffrou-mamma hierdie avontuur met soveel entoesiasme aangepak het nie.

Ons het die stad van hoek tot kant deurkruis, elk agter op ñ motorfiets. Geklou vir lewe en dood, maar sy het vir almal bly waai.

Die kos was vir haar ñ nagmerrie. Op daardie stadium het hulle nog baie vreemde disse gehad, en selfs ek wat ñ regte kos-cowboy is, het uiters versigtig gekies. Hul noodle soppe was die veiligste, en heerlik. Maar ma het haar bord net een kyk gegee, en dit weggeskuif. Nee, daar is dan baba seekatjies in! Nee ousus, ek sal bly by die brood.

En brood was dit dan ook.

Na vier dae van aankoop, baie rondry en vreeslik lag, het ons met twee yslike tasse elk op die bus geklim na Bangkok se grenspos. So agt ure se ry deur die Kambodjaanse platteland. Wat ñ ondervinding. Dit was soos om binne-in een van my hordes boeke in te stap wat oor Kambodja gehandel het tydens en na hul oorlog. Daar word gereken dat by die drie miljoen Kambodjane in die Viëtnamese oorlog, en toe hul eie burgeroorlog, omgekom het. Vrede het eers einde 1989 aangebreek, van 1955 af.

Vandag besef ek dat ons ñ werklike avontuur beleef het. Niemand kon Engels verstaan nie, ons was onseker oor wat om te eet. Ons kon nie kontak met die huis maak nie; ek het toe nog nie ñ selfoon gehad nie. Net my toergids boeke, en baie “guts”. Niemand het vir dae lank geweet waar ons ons bevind nie. Eers weer in die bekende Bangkok hotel aangekom, kon ek huis toe skakel.

Daardie jare het ek geweet ek bou aan wonderlike herinneringe saam met mamma. Finansieel kon ek bekostig om haar saam met my oorsee te neem. Maar vandag, vandag besef ek die waarde van ons twee se tye saam. Ek kon haar as volwassene geniet, ek kon van haar drome laat waar word.

Genade, maar ek mis haar.

(Ons effe dodgy hotelkamer in Phnom Penh)

 

 

 

 

ñ Bloggachino…Dis Storieklong se woord.

Saterdag 9 Desember. So van 11 uur af hier by la Terazza, Broederstroom, Hartbeespoort. Dis ñ eetplek reg langs my Bali winkel.

Drag: blogger klere.

Jou ander helfde is welkom. Ouens wat reeds hier gaan wees: Woestynkind, Bali Drome, Wegkruipertjie, ook Iemand wat goed is met stories vertel, en…

As jy lus is om van die ander bloggers te ontmoet, kom kuier saam, al is dit net vir ñ rukkie. La Terazza het heerlike kos, en bloggachinos.

Jy mag “undercover” opdaag, maar iemand SAL jou uitvang. Ons wil net sit en kuier, baie lag en ñ gesiggie by die naam sit. Natuurlik iets eet ook. En hier is drinkgoed.

Die lekker is, jy kan opdaag, koue voete kry en laat spaander sonder dat ons gaan weet wie jy is…

xxx

 

 

ñ Week, en vat die sleutel saam.

O ja, hierdie sal my antwoord wees.

Die gesprek sal as volg verloop…

Liefie, wat wil jy vir jou verjaarsdag hê? Ag, eintlik niks, engel. Nee man, kan ek jou na ñ spa toe stuur, dalk vir ñ naweek? Nee liefie, maar dankie vir die idee. 

En dan, dan sal manlief die blinkste idee van ons hele getroude lewe kry.

Kom ek wys jou iets. Kyk hierdie plek, dis ñ privaat biblioteek waarvan ek gehoor het. Net hier agter die berg. Moet ek vir jou geld gee vir ñ paar boeke?

(skilderye:Google Images)

Ek sal my asem intrek, en vergeet om weer te laat gaan. Ek behoort ñ vreemde geluid te uiter. My oë mag aan die skitter raak.

Asseblief, is al wat ek sal uitkry.

Probeer reël dat ek vir sewe volle dae daar opgesluit kan word. Alleen. Bietjie kos en water. Verjaarsdag-wyn. Hou die sleutel by jou, en moenie geld los nie. Doen dit net, liefie. Ek smeek jou.

Op hierdie tyd en plek van my lewe is dit wat ek nodig het. Nie ñ geskenkbewys vir nuwe klere nie. Nie ñ verjaarsdag partytjie nie. Net ekke tussen ñ saal vol boeke. Geen horlosie nie. Ek wil kan verdwaal tussen woorde. Rondstap in ou-ou tye. Moontlik sal ek die lus ontwikkel om reg te pak, uit te sorteer. Dalk kry ek die lus oorwin, my tyd is nie genoeg nie. Ek hou van orde, van simmetrie. Maar tussen boeke, boeke oral? Nee, elkeen moet op sy eie plekkie bly lê. Want deurmekaar kan ook werk.

Deurmekaar is soms goed vir die siel. Balsem vir die gees.

Die lekkerste sal wees om ñ boek uit te haal, oor hom te vryf, die voorwoord te lees. Versigtig neer te sit en nog een op te tel. Te ruik. ñ Hopie te vorm wat gelees moet word. Op die diep gemakstoel te gaan sit, ñ glas donkerrooi wyn in te gooi, en bladsy een oop te maak.

Dan verdwaal te raak in stories; verhale; die waarheid en die verbeelding. Tyd sal stilstaan.

En ek sal die ongelooflikste verjaarsdag ooit hê.

 

 

Ek moet ophou aartappels eet!!!

Ek weet niemand het gevra nie. Maar as ek ñ dier moes wees, kies ek ñ seekoei. Logies. Heeldag in die water. Oorgewig is nie ñ probleem nie, eerder ñ hengse voordeel. Dikvellig. Of liewer, dik vellig.

Lig op die voete. Rats.

Leef van vis. Ek behoort die een te wees wat die “café” net voor die volgende poel bedryf. Viskoekies, en so meer. Vis-en-kapokaartappels. Vis en chips. Vis met gebakte aartappel en suurroom.

Ek weet hierdie is belaglik. Maar ek het ñ onbehoorlike aartappel “craving”. Dit grens aan die sedelose…

Het iemand raad, asseblief.

xxx

 

 

Lê-Jou-Eier:Sulke vriende het ek nie nodig nie…

(skilderye:Google Images)

…ek het hulle almal broodnodig. My lewe sal nie kan voortgaan sonder hierdie klomp maatjies van my nie. Ja, ek klink seker vir party mense pateties. Of vlak. Maar regtig, ek is ñ vriendinne mens. Sal saam met hulle op ñ eiland kan gaan bly, en die manne net af en toe laat inroei…vir ñ paar dae op ñ slag. Vir die res sal ons doodgelukkig wees. Ek weet. Ons het al BAIE daaroor gepraat.

Nou die dag het ek ñ vriendin probeer “delete”, maar dis alweer vergete. As sy op my knoppie wil druk, sal ek daar wees.

Jy kan “pretty much” wees net wie jy kies om te wees; aanvaar my soos ek is, en jy is meer as welkom in my hart. Moenie agteraf wees nie, maar wees asseblief agterstevoor. Ek wil jou geniet, saam met jou lag, en huil. Soms vloek. Jou kop probeer regdokter, of nie. Jou seer maak my nie bang nie. Jou foute ook nie. Soms sal ek dalk frons. Soms.

Jy is wie jy is. En ek wie ek is. Kom kuier by my, saam met my.

Jy mag ook net bly stilsit. Vir my en saam met my lag. Maar ek wil weet jy is in jou hart van harte ok met my. 

Ek gaan jou opsoek as ek swaarkry; ek gaan in jou ore huil.

Want ek het jou nodig.

Ek waardeer die feit dat jy op ñ dag in my lewe ingestap het. En wou bly.

 

Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die volgende InLinkz skakel:

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

Klein lyfies.

ñ Klein “minnie me”, noem my skoonseun hom. Want inderdaad lyk hy net soos sy pappa.

Klein Xander is nou sewentien maande oud, en besig om sy wêreld, wat huidiglik ouma en oupa se huis is, te ontdek. Sy pokkellyfie sit nie ñ oomblik stil nie. O, ek jok. Ronnie die Renoster kry dit wel reg om boetie se aandag gevange te neem.

En dan natuurlik ook my kat.

Kieter het begin vrede maak met die twee nuwe menslike indringers in haar lewe. Haar nuutste wegkruipplek bring haar vele plesier. Nou nie meer bang vir die rondwaggelende klein stoei-lyfie nie, lê sy hom en dophou. Undercover, volgens haar. Kort-kort kom daar so ñ ratse poot te voorskyn, of ñ stert wat ñ lewe van sy eie het. Gewoonlik net nadat hy sy balans herwin het, en verbygestap kom. Hy konsentreer nog so daarop om net regop te bly, dat hy Kieter se ‘aanval’ nie opmerk nie. Maar sy, sy is oortuig daarvan dat sy die hef in die poot het, en gaan onverbiddelik voort met haar strategieë.

Was dit nie vir klein lyfies nie, sou 2017 my defnitief gewen het. Hulle bring ñ balans in my deurmekaar grootmens-wêreld. Dis soos om jou skoene na ñ lang dag by die werk uit te skop, en kaalvoet te gaan stap. They ground me.

Ek kry gister die nuus dat my oorlede boet se vrou en sy twee kinders weer terugtrek dorp toe. Alleen. Hulle gaan ñ paar huise van ons af kom bly.

Dis goed so. Lewens moet geleef word. Mense moet gesond word.

Klein lyfies kan oumas en oupas help om ge-anker te bly. Om op hul knieë te gaan en van ñ ander vlak af waar te neem.

Want oumas en oupas het soms ook hulp nodig.

 

 

 

 

 

 

 

Ek gaan blykbaar ysland toe trek.

(skildery:Google Images)

Volgens kleinste.

Die gesprek gisteraand terwyl ek en sy Househunters International kyk:

Ouma, weet jy, ek het sneeuskoene. En ñ sneeujas. 

Om wat mee te doen, engel?

Om aan te trek, ouma. 

O?

Ek en jy gaan in daardie mense se huis bly, sien jy, en jy gaan baie oud wees.

O? 

Ek gaan jou met al die komberse toegooi, en jy gaan net lê. Want dit is baie koud en jy het nie ñ jas nie. 

Maar dit gaan mos nie vir my lekker wees nie, bokkie? Om net so te moet lê? 

Dit hoef nie lekker te wees nie, oumie. Jy moet net.

En jy? Gaan jy skool toe gaan?

Nee, want ek is groot. Ek gaan net sneeumense maak.

Waar kom gedagtes vandaan? Nee regtig, waar word gedagtes gevorm! Ek het nodig om ñ paar van myne te gaan “delete” en ñ paar te “reset”. Sal dit nie net te ongelooflik wonderlik wees nie…

1. Varsgebakte brood en botter is vrek sleg.
2. Wyn ook.
3. Alle vorme van aartappelgeregte is gif. Veral die Griekse kafee se slap chips! Dit maak mens naar.
4. Wyn ook.
5. Water is heerlik.
6. Paptert proe vrot.
7. Wyn ook.
8. Oefen is lekkerder as boek-lees.
9. Basmati rys stink.
10. Water proe soos wyn.

Ek het ñ paar slegte voorkeure. Alles kossoorte wat vet maak, baie vet maak.

As ek nou net daardie gedagte-sentrum kan bykom…