As die mens-hart huil…

(fotos:Google Images)

Hy het stil-stil inbeweeg en gewag. Tot sy opdaag.

Alleen, voor die rekenaar skerm, het Hy  die kors aangeraak en die hart laat breek. Maar dit was goed, want Hy was by.

Teen die tyd dat ek op my stoepie aangekom het, kon ek die nuwe lig in haar oë sien. Die insig op haar tong hoor. En kon ek net verstom bly staan.

Nooit sal ek genoeg hiervan kan sien nie. Al is die huil hóé groot, al is die skerwe hóé baie.

As Hy beweeg, bewe lig en duisternis. As Hy fluister, ‘skuif’ ñ liggaam reg.

En jy as bystander, staan verslae voor Sy heling.

 

O goeiste,ek dink ek is verlief…

(fotos:Google Images)

Jammer my man. Maar genade, ek sal nogal heelwat gee om ñ bietjie hier te gaan wegraak. Ek weet nie presies waar in die Cederberge nie, maar jy moet uitvind.

Miskien gaan ek net op die stoep bly sit. Of nie. Dalk op die bed bly lê. Ek weet… dekadent…maar ek gaan moet.

Ons hoef nie veel saam te vat nie. Defnitief jou kamera.

Stapskoene is onnodig, ek behoort net tot op die rotse voor die kamer te beweeg, met die paadjie langs. En dan weer terug.

Kos? Broodrolletjies en biltong. En wyn. Dalk ñ braaivleisie.

Jy weet ek is ñ visuele persoon. So jy mag nie hierdie verleiding teen my hou nie. Ek is swak. Ek weet.

Maar jy is so sterk. En slim. En jy het ñ groot ‘charcoal’ kar.

Sal jy my asseblief soontoe vat…

Dankie engel.

 

 

Die inkleurboek.

(fotos:Google Images)

Ek het baie gehad. Inkleurboeke. My kryte was altyd ekstra skerp, en nooit het ek oor die lyntjies ingekleur nie.

Dan was daar die moeiliker prentjies. Dié met nommertjies. Met hulle moes ek ekstra konsentreer, ñ mate van insig openbaar voor ek die lyntjie trek. Want dalk moet daar ñ kurwe bykom, ñ ronding, of ñ sterk reguit lyn.

Die groter prentjie moes werk.

Op die oomblik werfskaf ek en Heilige Gees. Hoekom? Want ek het ñ “dot” gemis. Daar is ñ nommer in my verlede wat ek by verby gehou het. En nou is daar nie kontinuïteit nie.

Groot woord. Kontinuïteit.

Ek sit vanoggend en lees oor “Reconciling to your past”, en die woord essence trek my aandag: Geur. Ekstrak. Wese. Grondbestanddeel. Beste deel. Kern. Ek.

“Your eyes saw my unformed body; all the days ordained for me were written in your book before one of them came to be.”Ps 139:6.

En ek weet in my siel, ek voel dit met my gees. Die stukkies wat ek so diep in ñ boks gaan wegpak het; van hulle moet uitkom om die legkaart klaar te bou. Dit is tyd. Daar moet kontinuïteit kom, die prentjie kort iets.

My “essence” het hulp nodig.

Is ek lus hiervoor. Nee. Is ek bang. Nee. Wil ek weer ñ rukkie die verlede gaan besoek. Nee. Hoekom dan?

Want dit is tyd.

Illusie…werklikheid…Of illusie van die werklikheid?

(fotos:Google Images)

Ek vermoed ek is op die ouderdom waar illusie soms beter is as werklikheid, en ek voel ‘vere’ daaroor. Ek voel jonk. Want my illusies mag my werklikheid raak.

Ek sit op my uitskop stoel in die sitkamer, en bekyk die oorkantste muur. In die nuwe huis. Hoekom nie?  Hoekom nie ñ illusie inbring en ñ nuwe werklikheid skep nie?

Ek ‘proe’ al die opwinding van verf in ñ bak oorgooi, lere aandra, meubels rondskuif, koerante lê-maak. Is dit ‘kitch’…Nee, sê ons slim juppy kind in Pretoria. “Kitch” is nou vintage en retro. Dis ‘in’ ma, go for it! 

Sê nou…sê nou net ek kry eendag ñ kamer in die hemel. En ek moet hom uitverf. Net die een kamer. En sy dak. Wat sal ek wil vaslê?

Wat van my onthoue op aarde sal ek op my mure wil teken?

Alleen.

(fotos:Google Images)

Paul Walker het gesê: Surfing teaches you to accept what is.

Ek sit vanoggend lank na hierdie foto en kyk. En besef. My alleen-wees tyd, dit is só nodig.

Ons oudste seun Neil, is ñ see man. Liewer ñ meerman, soos in meermin. Hy bly by die see, en leef in die water. Duik, visvang, “body-boarding”.

Alleen wees op en in die see, dit is wie hy is. Ure en ure, net hy op sy bord, en die golwe.

Ek beny hom. Niemand vra of iets verkeerd is as hy sy bord op sy bakkie laai nie. Hy verduidelik niks. Hy gaan net. Want dit is tyd.

Om alleen te wees, te wil wees, is vir sommige van ons nodig vir oorlewing. Nie omdat iets gebeur het nie. Nie omdat jy ‘af’ voel of hartseer is nie. Inteendeel.  Alleen wees, vir my, is wanneer ek kan neurie, it is well with my soul.

Soos wat Neil ñ see nodig het, het ek ñ ‘weg’ nodig. Waar niemand my kan kom oplaai nie. Waar die res moet voortgaan,  want moontlik is ma land-uit.

Ek smag op die oomblik na my alleen wees plek. Daar waar ek nie aan die verlede of die hede dink nie, net bewus is van die ‘nou’.

Waar ek heeldag kan stilbly, eenkant kan staan.

Alleen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mag my weerkaatsing…

…altyd weerspieël wie ek werklik is. Al is dit soms moeilik.

Al probeer ek dele, lelike vere, wegsteek. Mag ek dit nie regkry nie.

Anders het ek verloor.

As ek jou kon raakloop…

(Fotos:Google Images)

…vyftig jaar gelede. Wat sou ek sê? Sou ek jou wou waarsku oor die verkeerd van die lewe wat op jou pad gaan kom. Die hartseer van ñ ouer skielik verloor, of die diep leemte waarmee jy jou paadjie gaan loop.

Of sou ek jou vertel dat jy ñ mooi en sagte hartjie het, en dat Jesus daarvan hou? Sou ek ñ ekstra tydjie vertoef en na jou drome luister.

…dertig jaar gelede. Wat sou ek sê? Dat jy moet wegvlug van al die verkeerde keuses wat wag? Dat jy jou oë moet oophou en die mense in jou lewe sien vir wie hulle is? Dat jy moet vlug voor versoekings en besef jy gaan val?

Of sou ek jou verseker dat al gaan jy deur die dal van doodskaduwee, God jou sal beskerm. God jou nie sal verlaat nie. Dat Hy genoeg is vir jou.

En sou ek ñ ekstra tydjie vertoef om die woorde wat oor jou uitgespreek word, te keer?

En dan gister.

Sou ek jou sê dat jy steeds tye van genesing gaan ervaar? Tye wat nodig is en jy weer diep gaan moet delf om by ou wonde uit te kom. Dat jy sal wil soek vir antwoorde sodat jou drome rustig kan raak.

Of sou ek net langs jou sit sodat jy weet jy is nie alleen nie?

wat sou ek vir jou wou sê, Una?

 

En jy dink jóú baas is ondankbaar?

(fotos:Google Images)

Bali het werkerseende. Oral. Veral vroeg oggend kan die verkeer taamlik opgehou word. Want hulle kry voorkeur.

As dit jou eerste besoek aan die eiland is, wonder jy so by jou sigselwers waarheen hulle oppad is. En hoekom.

Oppad om hul daaglikse … goggas te verdien. Hulle steek ñ straat netjies in rye oor, en verdwyn die volgende oomblik in die ryslande. Soos wat hulle beweeg, vlieg die insekte en peste op en word hulle gulsig gevreet. Dus geen gifstowwe op die rys plantjies nie.

Met die geweiery, val hul mis op die lande, en is dit gratis bemesting.

As ñ eend het jy ook jou trots, en jy tree dikwels voor ñ gehoor op. Almal waardeer jou. Maar net tot op ñ punt.

Jy lig nie sommer jou kop omhoog en kyk rond nie. Want wat jy nie raaksien nie, gaan jou nie pla nie. Moeg gewerk stap jy later die dag weer saam met jou oppasser terug hok toe.

Net tot op ñ dag. Dis dan dat jy weet. Mevrou van die plaaslik eetplek stap saam, om die ‘slag’ ligter te maak. Een iets om aan vas te hou, jy gaan goed lyk op die bord.

En daar is reeds ñ beeldjie van jou opgerig, dié gaan vir oulaas geld vir jou baas inbring. Altyd iets om voor dankbaar te wees…dink jy.

Nee o genade!

(fotos:Google Images)

Ek sukkel met ñ ding, en net soms, soos vandag, raak ek ordentlik vies vir myself.

Ek wil alewig alles verstaan. En ek praat nou glad nie van wiskunde en wetenskap nie. Was dít maar die ding. Nee, ek wil luister tot ek verstaan. Want slegs dan kan ek voorentoe of agtertoe tree.

My ‘prentjies’ moet sin maak. Al stem ek hoegenaamd nie saam nie, al is dít wat my brein moet verwerk ook hóé lelik, ek moet kan verstaan. Anders draai my wêreld op sy kop.

Bali het my soms gewen. Soos met hul danse. ‘Lenong Dance’. Eenmaal gaan kyk, my bes probeer om die kuns daarvan te begryp, myself gekasty omdat ek hul musiek nie kan waardeer nie, gaan oplees en uitgevra, dit logies probeer bedink. Maar op die ou end, moes ek wegstap. En ek bly weg.

Met mense… Hul woorde en optredes, daarmee het ek maar ñ stryd. Ek weet ek oordeel baie selde, en as ek die slag tot by daardie plek kom, is ek moeg. Miskien is dit die ‘grense’ begrip. Myne is dalk nie so goed in plek nie.

So ja. Mevrou sal bietjie hieraan moet werk. As ñ dans nie vir mý ritme het nie, laat los. Moenie op die choreografie of die lirieke begin fokus nie.

Gee net die toegangskaartjie terug.

 

Kan ek vir myself lag…

(fotos:Google Images)

Ek sit op hierdie Saterdag oggend in my winkelhoekie, en ek wonder. Lag ander ook vir hulself?

Of is daar iets fout met my. Ek kuier so op Google rond, nogal tussen die diere “funnies”, en ek herken myself in elke derde prentjie. Jip, daai is ek…ek kan ook so geskok lyk. Ja, en ek sal ook so ñ onnosel ding kan kwytraak.

My manlief lag gewoonlik vir my boo-boos, maar soms skud hy net sy kop. Dan vat ek maar die lag en draai hom om, dat hy binnekant toe kyk. Ook net vir ñ rukkie…

Is dit die ouderdom wat jou gereed kry vir die tyd wanneer jy dalk gaan snaaks wees sonder dat jy dit weet. En as jy dit weet, dat jy nie sal kwaad raak as ander lag nie. Of, het jou kinders jou vroeg reeds voorberei op ‘lag vir jouself’. Veral tieners. Vir húlle mag jy werklik nie lag nie. Maar dalk herken jy jouself ñ bietjie as jy die front so moet voorhou…

Vanoggend het my blok vriende vergeet dat ek sit en wag vir bietjie humor. Toe besluit ek om myself maar te vermaak, is mos nou nie pateties nie. En sowaar, daar loop ek myself toe oral raak. Bring dit onthou tye terug, van oomblikke wat net ék van weet.

En vind ek ook ñ fototjie wat met my praat. Una, as jy ñ diertjie was, was dit jý hierdie.

xxx

Bottelwater?Watwou.

Kuiers langs ons dam is presies dit. Kuiers. Ek vermoed eens jy ons damwater ingekry het, natuurlik per ongeluk, het jy ook die kuier ‘bug’ opgetel. Nee, darem nie die ‘colera’ een nie. Dit is die een wat jou Brits Medi-Clinic toe laat jaag.

Hierdie ander een is ñ ‘lag bug’, ñ ‘onthou julle nog-bug’. Om om die dam te bly, is soos om elke dag na werk terug te ry na ñ vakansie bestemming. Een derde van ons bly permanent hier. Vir die res is Harties ñ ontvlugting. ñ Vakansie bestemming. ñ Wegbreek van die gejaagdheid, na die inklok by die ‘ander huis’.

Daar is altyd ‘ander landse’ stappers langs ons kronkel paadjies. Soms verspotte jong manne wat in groepe die gastehuise inneem. En droogmaak. Ander landsburgers uit Gauteng wat eers na tien saans opdaag, en die musiek aansit. Ons sal sug, en ñ pilletjie gaan sluk. Nié sekuriteit skakel nie. Nee. Liewer op die maat van hul musiek ‘la-la land’ tegemoet gaan.

As al die lag van om die dam bymekaar gesit kan word, al die vriendskappe wat geleef word, al die onthoue en ‘cheers…’ Versamel dit en jy kry ñ gemeenskappie wat liefhet en koester. Al hak ons soms uit. Al land ons af en toe in die koerante. Ons is kunstenaars en bootliefhebbers, watersport fanatikuste en seiljag aanhangers. Ons maak flieks en sing ons longe los. Ons kuier saam in ons straatjies, en ondersteun al ons diverse kerk gemeenskappe.

Jy moét oorslaap, want ons laat jou nie terug bestuur nie.

Klink hierdie ietwat na ñ advertensie? Nee. Ons het diepte en stories. Baie swaarkry en hartseer. Maar ons dam versamel trane, laat jou toe om bietjie weg te sink. En dan…

Dan het jy ons water ingekry!☺☺☺

Oupa, bou asb vir ons ñ boomhuis…

(fotos:Google Images)

Oupa sal groot droom, hy sien selfs ligte binne-in sodat die kleintjies veilig kan voel.

Maar hierdie gaan nie oor boomhuise of oupas of kleinkinders nie. Hierdie gaan oor vra.

Net jy alleen weet. Van jou vrese en jou bangheid en jou hart. Van die stil lê in die nag omdat beweeg net méér sal bybring. Van die kere wat jy liewer nie wil vra nie, want jy kan nie die sin ‘dink’ nie.

En tog, as jy die Een ken wat alles bymekaar hou, wíl Hy gee. Meer gee.

Jy onthou dalk op die krop van jou maag die kere wat jou ‘vra in smeek oorgegaan het.’ En toe in niks. Net leeg geloop het.

Maar. As jy die Een kén. Wil Hy gee. Meer gee.

Meer as wat jy vra.

Maar jy moet vra, al weet Hy alles. Hy verlang na jou stem.

Al verstaan jy nie.

Al onthou jý nog.